Tekelspor’un toprak sahalarından Şeker Stadı’nın unutulmaz karşılaşmalarına, Mehmet Polat’la yaşanan tatlı bir rekabetten Malatya futbolunun bugün içine düştüğü ekonomik çıkmaza kadar… Bir zamanlar imkânlar azdı ama dostluk büyüktü. Bugün tesisler var, imkânlar var; ancak amatör futbolun ruhu her geçen gün biraz daha kayboluyor. Malatya’nın amatör kulüpleri artık yalnız bırakılmamalı.
Hayat gerçekten de ne kadar çabuk geçiyor… İnsan bazen geçmişe dönüp baktığında, aradan geçen yıllara değil, o yılların içinde biriktirdiği hatıralara takılıp kalıyor. Bir topun peşinde koştuğumuz, çamurlu sahalarda ter döktüğümüz, galibiyetin sevincini de mağlubiyetin üzüntüsünü de birlikte yaşadığımız günler geliyor gözümüzün önüne.
Benim için o günlerin ayrı bir yeri var. Çünkü bir zamanlar yalnızca futbolu izleyen değil, amatör futbolun içinde olan, bu heyecana sahada emek vererek ortak olan biriydim.
1985-1986 yılları… Tekelspor forması giydiğim, Malatya amatör futbolunun güzel günlerine tanıklık ettiğim yıllar…
O dönem Malatya'nın Sümer Stadı vardı, Şeker Stadı vardı. Bugünkü gibi ışıl ışıl çim sahalar, modern tesisler, konforlu tribünler yoktu. Bildiğiniz toprak sahalarda futbol oynanırdı. Üstelik öyle dümdüz, kusursuz zeminler de değildi. Eski Dörtyol'da, Tekel'in arkasında bulunan kocaman toprak sahayı hatırlıyorum. Sahanın bir tarafı yukarıda, diğer tarafı aşağıdaydı. Yani futbol oynamak için yalnızca rakiple değil, zeminin şartlarıyla da mücadele ederdiniz.
Ama ne mücadeleydi…
Antrenmanlara büyük bir heyecanla giderdik. Seydi Hocamız, rahmetli Hikmet Hocamız ve Fahrettin Hocamız vardı. Hocalarımızın uyarılarına, sitemlerine, kızmalarına rağmen onlara duyduğumuz saygı bambaşkaydı. Çünkü bilirdik ki söyledikleri bizim iyiliğimiz içindi. Onlar yalnızca futbol öğretmiyor, aynı zamanda insan olmayı, arkadaşlığı, disiplini ve takım ruhunu da öğretiyorlardı.
Bugün dönüp baktığımda, o günlerin kıymetini çok daha iyi anlıyorum.
Şeker Stadı'nda unutamadığım bir maç ve Mehmet Polat ağabeyim…
Yıllar önce Şeker Stadı'nda oynadığımız bir karşılaşma hâlâ hafızamda. Tekelspor forması giyiyordum. Rakibimiz ise benim için sıradan bir takım değildi: Boztepespor…
Evet, Boztepe!
Doğduğum, özlemini her fırsatta dile getirdiğim, bugün bile gururla "Ben Boztepeliyim" dediğim mahallem…
O yıllarda Tekelspor'da forma giyerken Boztepespor ile karşı karşıya gelmiştik. Ben forvette oynuyordum. Boztepespor'un savunmasında ise duvar gibi bir stoper vardı: Çok sevdiğim Mehmet Polat ağabeyim…
Maçın bir bölümünde orta sahadan önüme bir top geldi. Tekelspor'da oynayan, lakabı Hoski olan arkadaşımıza bir pas çıkardım. Hoski topu aldı, işledi, dolaştırdı ve sonunda Boztepe ağlarını havalandırdı.
Gol oldu ama asıl hikâye golden sonra başladı!
Mehmet Polat ağabeyim saha içerisinde bana söylemediğini bırakmadı. "Sen nasıl Boztepelisin? Bunun hesabını vereceksin, seninle görüşeceğiz!" diyerek sitem üstüne sitem etti.
Düşünebiliyor musunuz? Bir tarafta formasını giydiğim Tekelspor, diğer tarafta doğduğum, büyüdüğüm, gönlümde ayrı bir yeri olan Boztepe…
Futbolun cilvesi işte!
Ancak asıl unutulmaması gereken, maçın bitiminden sonra yaşananlardı. Tekelspor olarak karşılaşmayı kazanmamıza rağmen Mehmet Polat ağabeyimle sarmaş dolaş sahadan ayrıldık. Sahadaki rekabet soyunma odasına, oradan da günlük hayata taşınmazdı.
İşte bizim amatör futbol anlayışımız buydu.
Rakip olabilirdik ama düşman değildik. Sahada mücadele eder, maç bitince yine birbirimize sarılırdık. Kimse kimseye kin tutmaz, kimse kazandığı galibiyeti karşısındakini küçümsemek için kullanmazdı.
Çünkü futbolun merkezinde para değil, insan vardı.
Eskiden imkân azdı, dostluk çoktu!
Bugün amatör futbolun geldiği noktaya baktığımda ister istemez geçmişle kıyaslama yapıyorum.
Eskiden tesislerimiz sınırlıydı. Malzemelerimiz bugünkü kadar kaliteli değildi. Sahalarımız topraktı. Ulaşım imkânları kısıtlıydı. Ama arkadaşlık, saygı ve dayanışma üst seviyedeydi.
Büyükler küçüklere ağabeylik eder, küçükler büyüklerine saygı gösterirdi. Hocalarımızın sözü dinlenirdi. Kulübün başarısı, futbolcunun kişisel beklentilerinin önünde tutulurdu.
Şimdi ise ne yazık ki birçok yerde bu anlayışın giderek kaybolduğunu görüyoruz.
Elbette bugün de amatör futbol için fedakârlık yapan, cebinden para harcayan, hiçbir karşılık beklemeden kulübünü ayakta tutmaya çalışan insanlar var. Onların hakkını teslim etmek gerekir. Ancak genel tabloya baktığımızda, amatör futbolun ruhunun ciddi anlamda yara aldığını söylemek zorundayız.
Ara sıra Yeşiltepe'de amatör futbol karşılaşmalarını izlemeye gidiyorum. Tribünlerdeki heyecana, sahadaki mücadeleye tanıklık ediyorum. Fakat açık konuşmak gerekirse, bizim dönemimizde yaşadığımız o samimiyeti, o heyecanı ve o birlikteliği aynı ölçüde göremiyorum.
Belki de insan yaş aldıkça geçmişi daha güzel hatırlıyor. Ancak mesele yalnızca özlem değil. Mesele, amatör futbolun taşıdığı değerlerin korunamaması.
Malatya'nın amatör kulüpleri ekonomik darboğazda!
Bugün Malatya'da faaliyet gösteren birçok amatör kulüp ciddi ekonomik sıkıntılarla mücadele ediyor.
Artan futbol malzemesi fiyatları, forma, krampon, top ve diğer ekipman giderleri, yükselen benzin fiyatları, servis ücretleri ve saha masrafları kulüplerin belini büküyor.
Pandemi döneminde başlayan ekonomik sıkıntılar, 6 Şubat depremlerinin ardından yaşanan büyük yıkım ve ekonomik daralma ile daha da ağırlaştı.
Bir kulübü ayakta tutmanın ne kadar zor olduğunu, bu işin mutfağında bulunan herkes çok iyi biliyor.
Bir takımın antrenmana çıkabilmesi için ulaşım gerekiyor. Deplasman maçına gidebilmesi için araç gerekiyor. Futbolcuların sahaya çıkabilmesi için forma, krampon ve diğer malzemeler gerekiyor. Bunların hiçbirisi bedava değil.
Peki, bu kulüpler bütün bu giderleri nasıl karşılayacak?
Kulüp yöneticileri her sezon aynı mücadeleyi vermek zorunda kalıyor. Bir yandan takımın sportif başarısını düşünürken diğer yandan ulaşımın, malzemenin ve diğer giderlerin hesabını yapmak zorunda kalıyor.
Oysa amatör kulüpler yalnızca futbol takımı değildir. Mahallelerin hafızasıdır, gençlerin buluşma noktasıdır, çocukların kötü alışkanlıklardan uzak tutulması için önemli bir sosyal alandır.
Bir gencin sokakta amaçsızca dolaşması yerine bir amatör kulübün formasını giymesi, antrenman yapması, takım arkadaşlarıyla dayanışma içerisinde olması bile başlı başına büyük bir kazanımdır.
Bu nedenle amatör futbolu yalnızca sportif bir faaliyet olarak görmek büyük bir yanılgıdır.
Yerel yöneticilere açık çağrım var: Amatör kulüpleri yalnız bırakmayın!
Buradan Malatya'nın yerel yöneticilerine, belediye başkanlarına ve şehrin yöneticilerine seslenmek istiyorum.
Bu şehrin amatör kulüpleri sahipsiz bırakılmamalı.
Malatya Büyükşehir Belediyesi başta olmak üzere ilçe belediyeleri, amatör spor kulüplerine yönelik kalıcı ve düzenli bir destek modeli oluşturmalıdır.
Belediye bütçelerinden amatör kulüplere her ay belirli miktarlarda maddi destek sağlanması artık bir lütuf değil, şehrin geleceğine yapılan yatırım olarak değerlendirilmelidir.
Elbette bu destekler şeffaf, denetlenebilir ve adil kriterlere göre dağıtılmalıdır. Kulüplerin liglerdeki durumu, altyapı faaliyetleri, lisanslı sporcu sayısı ve gençlere sunduğu imkânlar dikkate alınarak bir destek sistemi kurulmalıdır.
Ulaşım giderleri için belediyeler servis desteği sağlamalı, malzeme ihtiyaçları karşılanmalı, antrenman sahalarının kullanımı kolaylaştırılmalı ve altyapı çalışmalarına öncelik verilmelidir.
Çünkü amatör kulüpler ayakta kalırsa Malatya futbolu da ayakta kalır.
Bugün Süper Lig'i konuşuyoruz. Birinci Lig'i, İkinci Lig'i, Üçüncü Lig'i konuşuyoruz. Ancak acı bir gerçeği de artık görmek zorundayız.
Malatya bugün profesyonel futbolun ekonomik yükünü taşımakta zorlanıyor. Geçmişte yaşananlar, özellikle Yeni Malatyaspor'un içinde bulunduğu tablo, bunun en somut örneklerinden biri.
Peki, neden bu noktaya gelindi?
Yeni Malatyaspor'un borçları neden bütün yönleriyle sorgulanmıyor?
Yeni Malatyaspor'un yaşadığı çöküş, yalnızca bir futbol kulübünün sportif başarısızlığı olarak değerlendirilemez. Bu mesele Malatya'nın ortak değerlerinden birinin nasıl bu hale geldiğinin sorgulanması gereken ciddi bir konudur.
Bir zamanlar Süper Lig'de mücadele eden, milyonların takip ettiği, Malatya'nın adını Türkiye'ye duyuran bir kulüp bugün ağır sorunlarla boğuşuyor.
Bu noktaya nasıl gelindi? Kulübün borçları hangi süreçlerde oluştu? Yapılan harcamalar, imzalanan sözleşmeler, mali kararlar ve yönetim dönemleri ne kadar şeffaf? Kulübün bugün karşı karşıya kaldığı ekonomik tablonun sorumluları kimler?
Bunların tamamı kamuoyunun bilmesi gereken sorulardır.
Geçmişte kulübün yönetiminde görev alan isimler ve alınan kararlar, kişisel tartışmaların ötesinde, belgeler ve hukuki süreçler çerçevesinde incelenmelidir. Kimsenin peşinen suçlu ilan edilmesini istemiyoruz. Ancak varsa bir sorumluluk, bunun da üzerinin örtülmesini istemiyoruz.
Malatya'nın futbol hafızasına sahip çıkmak, yalnızca geçmiş başarıları hatırlamakla olmaz. O başarıların ardından yaşananların da hesabının sorulmasını istemek gerekir.
İşte bu nedenle Adalet Bakanlığımıza da bir çağrıda bulunmak istiyorum.
Adalet Bakanlığımıza açık çağrımdır!
Ben bu şehirde amatör futbola yıllarca emek vermiş, futbolun sahasını, tribününü, sevincini ve hüznünü yaşamış biriyim. Gazeteciliği, yazarlığı bir kenara bırakalım. Bugün yalnızca Malatya futboluna gönül vermiş bir insan olarak sesleniyorum.
Adalet Bakanlığımızdan ricamız, Yeni Malatyaspor'un içine düştüğü ekonomik tablonun, kulübün borçlarının ve geçmiş yönetim dönemlerinde alınan kararların hukuki açıdan incelenmesini gerektiren herhangi bir durum bulunup bulunmadığının değerlendirilmesidir.
Varsa usulsüzlükler, varsa kamuoyunun aydınlatılması gereken işlemler, varsa hukuki sorumluluklar ortaya çıkarılmalıdır. Bunun için ilgili kurumların yetkileri çerçevesinde gerekli incelemelerin yapılmasını istiyoruz.
Çünkü bu mesele yalnızca Yeni Malatyaspor meselesi değildir.
Bu, Malatya'da futbola gönül veren binlerce insanın meselesidir. Çocukluğunu tribünlerde geçirenlerin, amatör kulüplerde ter dökenlerin, cebindeki son parayı takımının deplasman masrafına verenlerin meselesidir.
Malatyalı, takımının neden bu hale geldiğini bilmek istiyor. Bu şehrin futboluna gönül veren insanlar, yaşananların aydınlatılmasını bekliyor.
Bizim kaybettiğimiz yalnızca futbol değil, bir kültür!
Bugün geriye dönüp baktığımda Sümer Stadı'nı, Şeker Stadı'nı, Tekel'in arkasındaki o meyilli toprak sahayı özlüyorum.
Seydi Hocamı, rahmetli Hikmet Hocamı, Fahrettin Hocamı hatırlıyorum. Mehmet Polat ağabeyimle Şeker Stadı'nda yaşadığımız o tatlı rekabeti düşünüyorum. Boztepe'nin benim için ne ifade ettiğini, Tekelspor formasıyla çıktığım maçları yeniden yaşıyorum.
O günlerde cebimizde belki fazla paramız yoktu. Sahalarımız topraktı, tribünlerimiz küçüktü. Şimdiki gibi binlerce taraftarımız da yoktu. Tribünde 500 kişi varsa, tel örgülerin arkasında maçı izleyenlerle birlikte belki 700 kişiydik.
Ama o 700 kişinin sesi, o günkü heyecanı, o günkü samimiyeti bambaşkaydı.
Kimse birbirinin menfaatinin peşinde değildi. Herkes takımının başarısını istiyordu. Maç bitince kazanan da kaybeden de aynı dostlukla birbirine sarılabiliyordu.
Şimdi tesislerimiz var, sahalarımız var, imkânlarımız geçmişe göre çok daha fazla. Ama keşke o eski arkadaşlığı, o eski saygıyı ve o amatör ruhu da koruyabilseydik.
Unutmayalım; profesyonel futbolun temeli amatör futboldur. Mahalle takımları olmazsa, gençler o formaları giymezse, toprak sahalarda futbolun ilk heyecanını yaşamazsa yarının yıldızlarını nereden yetiştireceğiz?
Malatya'nın amatör kulüplerine sahip çıkalım. Onları yalnızca sezon başında hatırlamayalım. Maddi ve manevi desteklerimizi esirgemeyelim.
Çünkü bazı değerler parayla ölçülmez.
Bizim zamanımızda toprak sahalar vardı ama yürekler çim gibiydi…
Şimdi sahalarımız çim, ama keşke yüreklerimiz de eskisi kadar yeşil kalabilseydi.
Malatya futbolunun yeniden ayağa kalkması için önce amatör ruhu ayağa kaldırmak zorundayız.