İnsan bazen kalabalıkların ortasında bile yalnız hisseder.
Herkes konuşur, herkes anlatır; ama kimse gerçekten dinlemez.
Oysa her insanın içinde görünmeyen bir dünya vardır.
Benim de var…
Benim de kırıldığım anlar var.
Benim de sustuğum ama içimde fırtınalar kopan zamanlar var.
Gülümsediğim halde içimde ince bir sızı taşıdığım günler var.
Çünkü insan sadece akıldan ibaret değildir.
Kalbi vardır…
Hisseder, kırılır, yorulur.
Bazen insanlardan değil, insanların anlayışsızlığından yorulursunuz.
Bazen sözlerden değil, sözlerin arkasındaki soğukluklardan yorulursunuz.
En çok da şu düşünceden yorulursunuz:
Eğer maddiyatın varsa değerlisin…
Eğer güçlüysen hatırlanırsın…
Eğer menfaat sağlıyorsan önemlisin…
Oysa insanın değeri cebindekiyle ölçülmemeli.
Kalbindekiyle ölçülmeli.
Bugün insanlık garip bir terazinin içinde.
Bir kefesinde para, makam ve çıkar var.
Diğer kefesinde ise vefa, merhamet ve samimiyet.
Ne yazık ki çoğu zaman ağır gelen taraf belli…
Bazen düşünüyorum:
Bir insanın hatırlanması için gerçekten zengin olması mı gerekir?
Bir insanın kıymet görmesi için mutlaka güçlü olması mı gerekir?
Hayır…
İnsan sadece insan olduğu için değerlidir.
Ama bunu anlatmak bazen çok zor oluyor.
Çünkü bazı kalpler hesap yapmayı,
bazı gözler ise sadece çıkarı görmeyi öğrenmiş.
İşte bu yüzden yoruluyorum.
İnsanların birbirini gerçekten anlamadığı bir dünyada,
duygularını koruyarak yaşamak kolay değil.
Ama yine de kalbimi sertleştirmemeye çalışıyorum.
Çünkü biliyorum ki kalbin taşlaşması, kırılmasından daha büyük bir kayıptır.
Benim de duygularım var.
Ben de incinirim.
Ben de yorulurum.
Ama yine de kalbimi kapatmam.
Çünkü insanı insan yapan şey,
hissetmeye devam edebilmesidir.
Belki de bu yüzden hâlâ içimde küçük bir umut taşıyorum:
Bir gün insanlar birbirini menfaat için değil,
insan olduğu için sevecek.
Ve o gün kimse “Benim de duygularım var” demek zorunda kalmayacak.
Kalbi incinen herkese Rabbim sabır versin.
Kalpleri kıranlara ise merhamet ve idrak nasip etsin.
Erkan Can Akan