Malatya’da yerel basının yıllardır değişmeyen bir sorunu var: Herkes yerel basının öneminden söz ediyor ama sıra yerel basının derdini dinlemeye geldiğinde ortada kimse kalmıyor.
Özellikle 6 Şubat depremlerinin ardından yerel basının ne kadar önemli olduğu hepimiz tarafından daha iyi anlaşıldı. Şehrin sesi olduk, sorunlarını duyurduk, vatandaşın yaşadığı sıkıntıları gündeme taşıdık. Bazen bir konteynerin önünden, bazen bir enkazın başından, bazen de imkanlarımızın sonuna kadar zorlayarak yayın yaptık.
Peki bugün yerel basının kendisi ne durumda?
İşte asıl sorulması gereken soru bu.
“Beni doğrudan arayın” denildi, ama…
AK Parti Malatya İl Başkanı Ali Bakan’ın göreve gelmesinin ardından yerel basın açısından umutlandığımızı açıkça ifade etmek gerekir.
Konteyner basın ofisimizi ayda yılda bir de olsa ziyaret etmesi, gazetecilerle doğrudan iletişim kurması ve “Beni doğrudan arayın, size dönüş yaparım” şeklindeki yaklaşımı bizleri gerçekten sevindirmişti.
Çünkü gazeteci için en önemli şeylerden biri ulaşılabilir olmaktır.
Ancak zaman içerisinde bu sözlerin karşılığını yeterince göremediğimizi düşünüyoruz.
Telefon ediyoruz; “Toplantıya giriyorum, hemen döneceğim” deniliyor.
Bekliyoruz.
Aradan saatler, günler geçiyor.
Telefon gelmiyor.
Elbette Sayın Bakan’ın yoğunluğu olabilir. Bir il başkanının toplantıları, programları ve siyasi sorumlulukları vardır. Buna kimsenin itirazı yok.
Fakat mesele tam da burada başlıyor.
Eğer bir gazeteciye “Beni doğrudan arayın” diyorsanız, o gazetecinin aramasına da karşılık vermeniz gerekir.
Aksi halde söylenen güzel sözler, zaman içerisinde sadece güzel söz olarak kalıyor.
Danışman meselesi de ayrı bir başlık
İl başkanının danışmanlarına ulaşmak ise zaman zaman daha büyük bir mesele haline geliyor.
“Toplantıya girdi, birazdan dönecek.”
“Notunuzu ileteceğim.”
“Size mutlaka dönüş yapılacak.”
Sonuç?
Yine sessizlik.
Gazeteci, karşısında kapıların açılmasını istemiyor. Özel bir ayrıcalık da beklemiyor.
Sadece yaptığı iş nedeniyle muhatap alınmak istiyor.
Bu kadar zor olmamalı.
Milletvekillerinde de tablo çok farklı değil
AK Parti Malatya milletvekillerine baktığımızda da yerel basın açısından benzer bir tabloyla karşı karşıya olduğumuzu düşünüyoruz.
Özellikle İnanç Siraç Kara Ölmeztoprak’ın 6 Şubat sonrasında yerel basınla kurduğu iletişimi unutmadık.
O dönem kendimizi gerçekten değerli hissetmiştik.
“Bizi soran, arayan, ilgilenen bir milletvekilimiz var” demiştik.
Ancak bugün geldiğimiz noktada aynı iletişimin sürdüğünü söylemek mümkün değil.
İşte gazetecinin hayal kırıklığı da burada başlıyor.
Çünkü mesele bir telefonun açılıp açılmaması değil.
Mesele, kurulan ilişkinin sürdürülebilir olup olmadığıdır.
Bülent Tüfenkci açısından da benzer bir hayal kırıklığımız var.
Yerel basının ekonomik sorunları ve ayakta kalma mücadelesi konusunda kendisine ilettiğimiz çözüm önerilerini saygıyla karşıladı, ilgileneceğini ifade etti.
Biz de doğal olarak beklenti içerisine girdik.
Sonrası?
Sessizlik.
Belki kendisinin de haklı gerekçeleri vardır. Belki dosya başka bir yerde bekliyordur.
Ama yerel basının penceresinden baktığımızda sonuç değişmiyor.
Bekliyoruz.
Herkes kendi dünyasında…
Malatya Büyükşehir Belediyesi ve Yeşilyurt Belediyesi açısından da yerel basının ciddi bir ekonomik sıkıntı içerisinde olduğunu görmek gerekiyor.
Birkaç fatura birikmeden ödemelerin gerçekleşmediği durumlarla karşılaşılması, zaten ekonomik olarak zorlanan yerel basını daha da güç durumda bırakıyor.
Şunu kimse unutmasın:
Bir yerel gazetenin kestiği faturanın içerisinde yalnızca gazetenin kazancı yok.
O faturanın KDV’si var.
Vergisi var.
Çalışanın maaşı var.
Sigortası var.
İnternet, elektrik, kira, ekipman, ulaşım ve haber üretim maliyetleri var.
Bugün yerel basın, bütün bu yükleri taşırken aynı zamanda kamu kurumlarından alacağını tahsil etmek için aylarca beklemek zorunda kalıyorsa burada ciddi bir problem var demektir.
Yerel basın destek istemiyor; emeğinin karşılığını zamanında almak istiyor.
Teşekkürü de hakkaniyetle yapmak gerekiyor
Eleştirirken hakkaniyeti de elden bırakmamak gerekir.
MHP Malatya İl Başkanı Turgay Şengönül’ün yerel basının sorunlarını anlamaya çalışmasını ve çözüm üretmek adına adım atma çabasını bu nedenle özellikle belirtmek gerekir.
BBP Malatya İl Başkanı Yüksel Duman’ın yerel basına yaklaşımı da takdir edilmesi gereken bir noktadır.
Yeniden Refah Partisi Malatya İl Başkanı Burhan Kılıç ise uzun zamandır yerel basınla iletişimini sürdüren ve gazetecilerin yanında olduğunu hissettiren isimlerden biri.
Bunları söylemek bizim için zor değil.
Çünkü gazetecilik yalnızca eleştirmek değildir.
Doğru yapılanı da teslim etmektir.
Yerel basın kimsenin düşmanı değil
Burada asıl anlatmak istediğimiz çok basit:
Yerel basın, siyasetçilerin düşmanı değildir.
Belediyelerin karşısında değildir.
Kamu kurumlarının alternatifi değildir.
Yerel basın, şehrin aynasıdır.
Bugün Malatya’da bir vatandaşın yaşadığı sorunu, bir esnafın sıkıntısını, bir mahallenin talebini, bir öğrencinin beklentisini veya bir depremzedenin yaşadığı mağduriyeti gündeme taşıyanların başında yine yerel basın geliyor.
Ancak şehrin sesini duyuranların kendi sesi duyulmuyorsa burada bir çelişki vardır.
Ali Bakan’ın Malatyalı olması, şehrin sorunlarını bilen bir isim olması ve yerel basının önemini yakından tanıması nedeniyle kendisinden beklentimiz de bu yüzden daha fazla.
Biz kendisinden ayrıcalık istemiyoruz.
Birilerini diğerlerinden üstün tutmasını da istemiyoruz.
Sadece eşit mesafede, ulaşılabilir ve samimi bir iletişim istiyoruz.
Bir gazeteciyi aradığında telefonunu açmak…
Açamadığında geri dönmek…
Verilen sözü takip etmek…
Yerel basının sorununu dinlemek…
Bunlar siyasi bir lütuf değil, olması gereken iletişim biçimidir.
Son Olarak derim ki;
Malatya’da herkes yeniden ayağa kalkmaktan söz ediyor.
Şehir yeniden inşa ediliyor.
Binalar yükseliyor.
Caddeler değişiyor.
Yeni bir Malatya kuruluyor.
Ama bu yeni Malatya’nın yalnızca binalardan ibaret olmadığını unutmamak gerekiyor.
Şehrin hafızası da yeniden kuruluyor.
Ve o hafızayı tutacak olanların başında yerel basın geliyor.
Bugün yerel basına sırt çevirenler, yarın şehrin sesini kimin duyuracağını da düşünmek zorunda.
Biz buradayız.
Gazetecilik yapmaya devam edeceğiz.
Eleştireceğiz, öveceğiz, soru soracağız, takip edeceğiz.
Kimseyle kavga etmek gibi bir derdimiz yok.
Ama kimsenin kapısında beklemek gibi bir niyetimiz de yok.
Çünkü gazeteci makam kapısında bekleyen değil, toplumun kapısını çalan kişidir.
Ve artık siyasilerden, belediyelerden ve kamu kurumlarından beklentimiz çok net:
Yerel basına söz değil, karşılık verin.
Çünkü bu şehirde herkesin sesi duyulurken, yerel basının sesi duyulmuyorsa ortada ciddi bir sorun var demektir.
