Zamanın hızlı aktığı bir çağda yaşıyoruz. Her şey değişiyor, dönüşüyor, yenileniyor. Teknoloji gelişiyor, şehirler büyüyor, insanlar hızlanıyor. Ancak bu hızlı değişimin içinde bir şeylerin eksildiğini fark edenler de var. Belki de bu yüzden bazı insanlar kendilerini bu devrin insanı gibi hissetmiyor.
Bugün modernlik adı altında hayatımıza sunulan birçok şey aslında insanı insan yapan değerleri geri plana itmiş durumda. Başarı; merhametin, saygının ve vefanın önüne geçmiş. Maddiyat; maneviyatın önüne konulmuş. İnsanlar daha çok kazanmak, daha çok görünmek, daha çok sahip olmak için yarışırken; daha iyi insan olmayı çoğu zaman unutmuş gibi görünüyor.
Oysa bazı insanlar hâlâ başka bir dünyanın özlemini taşıyor. Mektupların değerli olduğu, kelimelerin aceleye getirilmediği, duyguların dijital ekranlara değil kalplere yazıldığı bir dünyanın… Bir zamanlar insanların birbirine karşı daha mahcup, daha saygılı ve daha dikkatli olduğu bir dünyanın.
Eski zamanların insanı olmak belki de tam olarak budur. Plakların hüzünlü sesinde geçmişin izini bulmak, kitap kokusunda huzur aramak, bir çocuğun gülüşünde dünyanın bütün iyiliğini görmek… Ağlayan birini gördüğünde içinin burkulması, haksızlık karşısında susamamak, bir teşekkürün veya samimi bir özrün ne kadar kıymetli olduğunu bilmek…
Bugün bazıları buna “eski kafalılık” diyebilir. Çünkü çağın hızına ayak uyduramayan her şey kolayca eskimiş sayılıyor. Oysa mesele eski ya da yeni olmak değil. Mesele, insan kalabilmek.
Gerçek modernlik; teknolojiyi kullanmak, hızlı yaşamak ya da her yeniliğin peşinden koşmak değildir. Gerçek modernlik, insanın karakterinde saklıdır. Nezaket gösterebilmek, birinin açığını kapatmak, haksızlığa karşı durabilmek, teşekkür etmeyi ve özür dilemeyi bilmek… En önemlisi de insanın haddini ve hududunu bilmesidir.
Toplumlar aslında bu değerlerle ayakta kalır. Merhamet olmadan adalet olmaz. Vefa olmadan dostluk olmaz. Saygı olmadan huzur olmaz.
Fakat doğruyu söyleyen, değerleri hatırlatan insanlar çoğu zaman kalabalıkların içinde yalnız kalır. Çünkü doğrular her dönemde rahatsız edici olabilir. İnsanlar bazen kendilerine ayna tutulmasını istemezler. Bu yüzden de doğruları dile getirenler, tarihin birçok döneminde olduğu gibi bugün de kolay sevilmezler.
Ama yine de bazı insanlar bu değerleri yaşatmaya devam eder. Çünkü onlar için mesele popüler olmak değildir; doğru kalabilmektir. Çünkü insan bazen çağın ilerisinde değil, gerisinde durarak insanlığın özünü koruyabilir.
Belki de mesele tam olarak budur.
Bu yüzden bazı insanlar gururla “eski kafalı” kalmayı seçer. Çünkü onlar bilir ki; zaman değişse de insanlığın özü değişmemelidir.
Ve belki de bu çağın en büyük ihtiyacı; eski kafalı diye küçümsenen ama aslında insan kalmayı başarabilen o insanlardır.
